10 Nisan 1975 tarihinde Mücadele Gazetesi’nin sayfalarına yansıyan bilgilere göre, çoğunlukla Ege Bölgesi ve Akdeniz Bölgesi'nde yetişen zeytin için; Diyarbakır'ın Çermik ilçesinin iklim ve toprak yapısının uygunluğu üzerine büyük bir seferberlik başlatıldı.
Ziraat teknisyenlerinin öncülük ettiği bu projeyle, Çermik’in sadece tahılla değil, bölgenin "yeşil altını" olacak zeytinle anılması hedefleniyor.
KÖYLÜ VE DEVLET EL ELE: ÜÇ KÖY PİLOT BÖLGE SEÇİLDİ
Projenin başarıya ulaşması için ziraat uzmanları ile yerel halk arasında güçlü bir iş birliği köprüsü kuruldu. Yayıklı, Akpınar ve Köksel köyleri bu büyük denemenin merkezi haline getirildi.
İlk etapta bu köylerin topraklarıyla buluşan üç bine yakın zeytin fidanı, ilçenin ekonomik geleceğine dair umutları yeşertti. Ancak planlama sadece zeytinle de sınırlı kalmadı; eş zamanlı olarak binlerce Antep fıstığı ve meyve fidanı da toprakla buluşturularak ilçenin ürün çeşitliliği artırılmaya çalışıldı.
HEDEF: BÖLGENİN YENİ ZEYTİN MERKEZİ OLMAK
Dönemin Diyarbakır Teknik Ziraat Müdürü Bedri Süzer, projenin stratejik önemine dikkat çekerek iddialı bir hedef ortaya koydu. Süzer, yapılan bu denemelerin bölge şartlarında başarıyla sonuçlanması durumunda Çermik’in kısa sürede tam teşekküllü bir zeytin üretim havzasına dönüşeceğini vurguladı.
Eğer bu girişim beklenen verimi verirse, Çermik’in sadece Diyarbakır’ın bir ilçesi değil, bölgenin zeytin tedarikçisi konumuna gelmesi hedeflendi.
