Diyarbakır Coğrafyası-10

Diyarbakır Coğrafyası-10

 

 

Yağış miktarı kuzey

bölgelerde daha fazla

Güneydoğu Toroslar’ın güney yamaçlarında

bulunan ilçe merkezlerinde

yıllık sıcaklık ortalamaları güneyindeki

alanlarla fazla bir fark oluşturamamasına

rağmen yıllık yağış ortalamalarında belirgin

farklar gözlenmektedir. Diyarbakır

havzasından kuzeye gidildikçe yağış

miktarında artma meydana gelmiştir.

Güneydeki Diyarbakır’da 491,4 mm,

Batman’da 509,1mm, Siirt’te 726,6 mm,

olan yıllık toplam yağış miktarına karşılık

Güneydoğu Toroslar’ın güney eteklerindeki

Lice 1222,2 mm, Ergani 777

mm, Çermik 800 mm, Kulp 1118,2 mm,

Dicle 862 mm’dir. Güneydoğu Toroslar’ın

bilhassa güney yamaçlarının fazla

yağış alması, güneyden gelen nemli

hava kütlelerinin dağlara çarparak yükselmesi

sonucunda soğuyarak yağışa

dönüşmesi ile açıklanabilir. Bu durumda

bu yamaçlar çayır ve mera alanı olarak

kullanılmakta ve kıl keçisi ve göçer

hayvancılığı teşvik etmektedir.

Güneydoğu Toroslar’ın en önemli

özelliklerinden birisi de ikliminin kuzey

ve güneyindeki kurak sahalardan farklı

olmasıdır. Gerçekten, Doğu Anadolu

Bölgesi’nin diğer kesimlerine oranla

daha az karasal olan Yukarı Fırat Bölümü

ile Güneydoğu Anadolu iklimi arasında

bir geçiş sahasında yer alan Güneydoğu

Toroslar’ın iklimi, bir taraftan ana çizgileriyle

kuzeyinde ve güneyinde yer

alan bu iklimlerin özelliklerini taşırken,

diğer taraftan da kendine özgü iklim

şartlarıyla dikkat çekmektedir. Yörede

sıcaklık rejimi bakımından haziran-eylül

arasında 4 aylık bir yaz mevsimi ile kasım

ortalarından mart sonlarına kadar

süren yaklaşık 4,5 aylık bir kış mevsimi

ve bunlar arasında 1,5-2 aylık bir süreye

sahip İlkbahar ve Sonbahar mevsimlerinin

belirdiği dikkati çekmektedir. Yıllık

ortalama sıcaklığın 11-15 derece arasında

olduğu Güneydoğu Toroslar’da

Çermik 16.2, Lice 14.5, Kulp 15.4

derecedir. Aralık ortalarından mart ortalarına

kadar olan 3 aylık süre içerisinde

her gün don olma ihtimali vardır. Havzada

uzun süren yaz kuraklığı otların

erken sararmasına ve hayvancılıkla uğraşan

nüfusun otların daha yeşil olduğu

Doğu Anadolu Bölgesi’ndeki yaylalara

doğru hareketine sebep olmuştur.

Nisan ve mayıs aylarında başlayan hareket

havaların soğumaya başladığı

ekim-kasım aylarında tekrar Diyarbakır

havzasına dönüşle noktalanmaktadır.